Yazı Detayı
13 Nisan 2022 - Çarşamba 12:55
 
Çamaşır Suyu Ağacı
Zeynel Abidin Danalıoğlu
 
 

Bu sabah tuhaf bir şekilde mutlu olarak uyandım. Herkes uyurken ben kahvaltımı yaptım. Kendime büyük bardakla çay doldurup odama geçtim. Pencereyi açtım. İçeriye mis gibi bir bahar havası doldu. Yer yer sert esen, yine de mayısın yeni ısınmaya başlamış ılık havasını bozmayan bir rüzgâr vardı. Evde sigara içmek âdetim yoktu. O yüzden pencereden neredeyse yarı belime kadar sarkarak güya dışarıda sigara içmiş oluyordum. Bardağımı denizliğe koydum. Sigaramı yaktım.

 

Pazar sabahları erken saatlerde güzel bir sessizlik ve tenhalık olur.  Şanslıysanız şehri terk etmemiş serçe ve karga dışındaki kuşların şakımalarına da şahit olursunuz.

 

Gökyüzünü seyrederek sigaramı tellendiriyor, çayımı içiyordum. Sokağın bugün ve bu saatte olması gereken tenhalığına itimadım tamdı. Fakat önce karşı apartmanın altındaki dükkânın camlarına akseden bir kırmızı ışık dikkatimi çekti, sürekli yanıp sönüyordu, sonra da cılız da olsa kulağıma konuşma sesleri ilişti. Seslerin sahiblerinin kim olabileceği merakıyla kendi apartmanımızın altını görmeye çalışarak aşağı baktım.

 

Gözlerim erken vakitte dışarı uğramış birkaç yaramaz çocuk aradı, ama kimseler yoktu. Bir yandan da hâlâ sesler gelmeye devam ediyordu. Sol yanıma, sokağın cadde ile birleştiği tarafa bakınca bir itfaiye arabası, iki itfaiyeci ve karşılarında da iki adam gördüm. Tabii olarak korku ile başta kendi binamız ve sonra etrafa bakarak duman aradım. Etrafta ne duman ne de kokusu vardı.

 

Arada bir orta yaşlardaki adam ve onunla konuşan itfaiyecinin sesleri yükseliyordu. Adam:

 

“Vazifeniz, alacaksınız onu!” dedi.

 

İtfaiyeci de ona polis çağırdığını ve asılsız ihbardan dolayı hakkında şikâyetçi olacağını söylüyordu. Daha genç olan itfaiyeci kolunu itfaiye arabasına yaslamış, her halinden keyifli olduğu belli, yüzünde karşısındaki manzaradan memnun bir sırıtışla olan biteni seyrediyor ve sigarasını içiyordu. O kadar meraklanmıştım ki, onlardan bir ân bile gözlerimi ayırmıyor ve konuşmalarını kaçırmamaya çalışıyordum. Merakım cezasız kalmadı, kendimi o kadar kaptırmıştım ki, dibine kadar yanan sigara parmaklarımı yakınca can havliyle izmariti aşağıya attım. Alt kattaki dondurmacının tentesine yazık olmuştu.

 

Daha yaşlı olan adamın elinde bir ekmek ve bakkaldan aldığı öteberinin filesi vardı ve o da benim gibi ne olduğunu anlamaya çalışarak hadiseyi takib ediyordu.

 

Nihayet itfaiyeci ile muhatab olan adam:

 

“Buraya kadar geldiniz, alsanız onu oradan ne olur?” dedi, neredeyse yalvararak, eliyle ağacı işaret ediyordu.

 

“Beyefendi itfaiyenin böyle bir görevi yoktur. Bu devlet memurunu yanlış yönlendirmek ve gereksiz meşgul etmektir. Hah, bak polis de geldi, hiçbir yere ayrılma, bunun hesabını vereceksin.”

 

“Veririm, beyefendi sen hiç merak etme, ben haklarımı bilirim.”

 

Adam efendi mizaçta birine benziyordu, pek öyle mesele çıkaracak bir tipi yoktu. Fakat belli ki inatçıydı.

 

Hemen yan tarafımızda ve cadde ile sokağın kesiştiği köşede, bir kısım dalları bizim balkonumuzun altına kadar gelen çok güzel, şehir içlerine daha çok süs için dikilen çam ağaçlarından muazzam büyüklükte bir tane vardı. Ağaçta bir kedi falan kalmış olmalıydı. Görmek için sarkabildiğim kadar pencereden sarktım, fakat sadece ağacın bir yarısını görebiliyordum. Diğer yarısını da görebilmek için yan odadaki balkona çıkmam gerekirdi, fakat orada hâlâ uyuyanlar vardı.

 

Aslında bu kadar erken bir vakitte olması üzücü bir durumdu; evdekilerle birlikte bütün sokak çok güzel bir şenliği kaçırıyorlardı.

 

Ekip arabası itfaiye aracının yanına park etti ve bir şekilde sokağı geçişe kapatmış oldu. Bu pazar sabahında çok da mühim değildi. Arabadan inen iki polis hemen itfaiyecinin yanına gelerek kimin şikâyette bulunduğunu sordu. Ve hafiften çıkmaya başlamış göbeğini iyice belli etmek için ellerini beline atarak karnını iyice dışarı çıkardı. Herhalde bu bir üstünlük işaretiydi.

 

İtfaiyeci kendisinin aradığını ve parmağıyla adamın gözünü çıkarmak ister gibi işaret ederek şahsın ağaçta kalan plastik şişe için kendilerine asılsız bir ihbarda bulunduğunu kelimeleri yutarcasına söyledi.

 

“Nasıl bir asılsız ihbardan bahsediyorsun?”

 

“Ağaçta kedi mahsur kalmış, diye ihbarda bulundu amirim. Önce, siz gelene kadar bir yere gitmeyeceğim, dedi, sonra kedi kendi kendine inemez mi diye sorduk, inemeyeceğini söyledi, ağacı durumu her şeyi tarif etti, ardından da bunun bir yavru kedi olduğunu söyledi.” Parmağıyla ağacı işaret ederek; “Fakat gördüğünüz gibi, bu bir kedi değil.”

 

Daha polis adama bir şey sormadan;

 

“Ama bu bir çamaşır suyu ağacı da değil memur bey! Bu çirkin bir durum. İnsanların böyle bir şey yapması da hoş bir şey değil.” dedi.

 

Polis memuru önce ağaca sonra adama baktı. Kimliğini çıkarmasını istedi. Diğer polis itfaiye aracına yaslanmış olan itfaiye erinin yanına giderek ondan ateş isteyip sigarasını yaktı.

 

“Niçin kimliğimi verecekmişim, ben haklarımı biliyorum efendim. Yanlış olan benim yaptığım değil ki!” Adam o kadar sakin ve düzgün konuşuyordu ki, belki başka birisi olsa fena azarlanacağı bir durumda olmasına rağmen karşısındakiler istese de kızamıyorlardı.

 

Kimliğini isteyen polis sadece bir kaşını kaldırmakla yetindi. Adam bu bakış karşısında kuzu kuzu cüzdanını çıkarıp içinden kimliğini verdi.

 

“Nerede oturuyorsunuz beyefendi?”

 

“Hemen şu ileride, iki sokak ötede oturuyorum.”

 

Adama daha dikkatli baktım, doğduğumdan beri bu semtteydim, eğer bu adam burada bilmediğim bir delikte yaşamıyorsa doğru söylüyor olamazdı.

 

“Bakın beyefendi, itfaiyenin asli vazifesi yangın ve bazı acil durumlar için müdahalede bulunmaktır, bunun gibi basit şeyler için koca bir teşkilatı meşgul edemezsiniz. Madem bu kadar rahatsız oldunuz, kendiniz şuradan bir merdiven bulup onu oradan aşağıya indiremediniz mi?”

 

“Hay ağzınla bin yaşa amirim” dedi deminden beri dil döken itfaiyeci.

 

“Ama çok yüksek memur bey, öyle bir merdiveni nereden bulabilirim?”

 

“Nereden bulursan bul be adam! Şu ân bir yerde bir yangın çıksa ve bu memurlar o yangına yetişemese ne olur? Hem, sen ağaçta kedi var, dedin mi?”

 

Adam önce cevab vermedi. Sonra:

 

“Ama çamaşır suyu şişesi var, deseydim itfaiye gelmezdi.”

 

“Tabii ki gelmezdik.” dedi itfaiyeci.

 

“Ama bu durum doğru mu, memur bey?”

 

Adam iğrenç bir şey gösterir gibi yüzünü buruşturdu ve onları da bakmaları için teşvik ederek küçük çenesi ile ağacı gösterdi.

 

İhtiyar bir adam, ihbarda bulunanın başının belada olduğunun farkına varamadığını anlayarak ara bulmak ister gibi;

 

“Memur beyler olmuş bir iş, siz de mazur görün, gelmişken indiriverin şunu.” dedi.

 

Çok makul bir dille söylenen bu sözlere itfaiyecinin tepkisi en yüksek perdeden “İndirmem!” demek oldu. Yüzü pancar gibi kızarmıştı. Herhalde adamdan taraf olunmasına kızmıştı.

 

Karşı apartmanın ikinci kat penceresi açıldı ve Hamza abinin küçük kızı da benim gibi manzaraya bakmaya başladı. İtfaiye ve polis arabasını görünce hemen içeri koşup itfaiye gelmiş, diye bağırdı. Belli ki herkes uyuyordu, sadece ağabeyi çapaklı gözleri ile pencereye çıktı. Ayrıca ihtiyar adam gibi ihtiyaç görmek için dışarı çıkmış birkaç kişi daha sokaktakilerin etrafında toplandı.

 

İçlerinden Deli Sadi diye bilinen bizim gençlerden biri durumu iyice kavradıktan sonra:

 

“Ağmiriim!” dedi kelimeler ağzından uzayan bir sakız gibi çıkıyormuşçasına, “Ben bir değnek, sopa bulup ağacın dalına vura vura indiririm oradan o bidonu.”

 

“Aa, öyle olur mu canım, ağacın dalını kırarsın.” dedi ihbarcı.

 

Polis de kaşlarını çatarak:

 

“Sen dur bakayım, elin ağacına ne diye vuruyorsun? İtfaiye erine döndü, şikâyetçiyseniz şahsın hakkında işlem yapacağız.”

 

İşin tartışma kısmı her zaman güzeldir, hatta insanlar bürokrasi ile uğraşmak yerine kavga etmeyi bile tercih ederler. Fakat mevzu şikâyet etmeye gelince birçok resmi suratın ve soğuk yüzlerin karşısında sorulan her soruya cevab vermeye gelince çoğu kişi bundan kurtulmak için şikâyetçi olmazdı. Mevzu buraya gelince araca yaslanmış ve yanındaki diğer polisle beraber bilmem kaçıncı sigarasını keyifle tellendiren itfaiye erinin yüzü asıldı. Meslektaşının yanına yanaşarak kulağına bir şeyler fısıldadı. O da istemeye istemeye kafasını sallayarak;

 

“Tamam, amirim…”  tam burada esen rüzgâr sebebiyle sesi biraz zayıfladığı için sözlerinin arkasını duyamadım. Anlaşılan şikâyetçi olmayacaklardı.  Fakat kendini çevrenin fahri koruyucusu ilan etmiş olan adam ısrarcıydı:

 

“Buraya kadar gelmişsiniz, bari aracı kaldırıma doğru biraz yanaştırın ben çıkıp alayım.”

 

“Oh, efendim oh, başka bir emriniz var mı; polise dönerek, resmi bir arabaya sivil bir vatandaşın çıkması yasak efendim, Allah korusun düşer müşer başımıza iş alırız. Bize dava açarlar amirim.”

 

“Pekiyi siz çıkın” dedi bu sefer adam ve etraftan da destekleyen sesler yükselince itfaiyeci köpürdü:

 

“Ne sen çıkabilirsin ne ben çıkarım bak, boğazına yapışmadan çek git şuradan. Deli midir nedir!”

 

Polis de yılmış olacak ki, hakkında işlem yapmadan oradan ayrılmasını tembihledi adama.

 

Tekrar çıkan kuvvetli bir rüzgâr ağacın dallarını savrulan bir çarşaf gibi silkeledi. Bu kadar insanın burada toplanmasına sebeb olan çamaşır suyu şişesi ağır ağır aşağıda doğru kaydı ve en alt dalın üstünde durdu. Deli Sadi gidip onu oradan aldı, önce ne yapacağını bilemeyerek şişeye baktı, sonra gidip ihbarcı adama verdi. Polis:

 

“Al götür, çöpe mi atarsın ne yaparsın artık senin bileceğin iş.”

 

İtfaiyeciler bir beladan kaçar gibi hemen araçlarına atlayıp uzaklaştılar. Toplananlar da yavaş yavaş dağıldılar.

 

Hadiseyi takib ederken çayımı içmeyi unutmuştum, yeni bir çay doldurmak için mutfağa geçerken annemle holde karşılaştık.

 

“Evladım, bazı sesler geliyordu aşağıdan, bir şey mi oldu?”

 

Neresinden başlamalıydım anlatmaya?

 

“Herkes kalksın anlatırım.” Mutfağa geçtim çaydanlık fokurduyordu.

 

“Ha, bu arada dün akşam balkonun kenarına bir çamaşır suyu koymuştum, şimdi pencereden baktım da yok, sen gördün mü?”

 

Çaydanlık elimden düşüverdi. Gülememek için kendimi zor tuttum. Annem:

 

“Aa, deli misin sevdalı mısın, ne oluyor oğlum?”

 

Aylık Dergisi 209. Sayı

 
Etiketler: Çamaşır, Suyu, Ağacı,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
14 Şubat 2022
İki Bin Yirmi Günlükleri: Pragmatist Virüs
19 Kasım 2021
Günahların Peşinden Gelir - Zeynel Abidin Danalıoğlu
01 Kasım 2021
Yazı Yazamayan Yazar
26 Ekim 2021
Ahmakıslatan
14 Eylül 2021
Sen Kendi Derdine Yan -II-
01 Ağustos 2021
Sen Kendi Derdine Yan
06 Temmuz 2021
Asmak Fiilinin Her Zamanki Hali
02 Haziran 2021
Vedalar Uzun Olsun
02 Mayıs 2021
Akide Şekerlerine Ne Oldu?
03 Nisan 2021
Şairi Öldürmek!..
02 Mart 2021
Yirmi Birinci Adam
02 Şubat 2021
İmza
03 Ocak 2021
Karasinek Yüksek Uçuyor
01 Aralık 2020
Yağmurdan İnce Geceden Sessiz
06 Kasım 2020
Zaman ve Çocuk
03 Ekim 2020
Belirsizliğin İkinci Günü
01 Eylül 2020
Bir Tebessüm Gelip Geçer Her Gün Önümden
05 Ağustos 2020
Her Günün Sabahında
04 Temmuz 2020
Yarım Doğrular
06 Haziran 2020
Rüyada Bir Gün
05 Nisan 2020
Gün Ortasında Kâbus
03 Nisan 2020
Sonra Dualar
03 Nisan 2020
Yaşar Ölmez II
01 Şubat 2020
Yaşar Ölmez -I-
05 Aralık 2019
Birey’in Günlükleri-İnsanlar Hakkında - II
01 Kasım 2019
Birey’in Günlükleri - Başkalarının Hayatı
02 Ekim 2019
Sofularda Zaman - Birey’in Günlükleri
02 Eylül 2019
Prosedür B
02 Ağustos 2019
Kayıp
01 Haziran 2019
Tuhaf
01 Mayıs 2019
Mektuplar
01 Nisan 2019
Galiplerin Yurdu
01 Mart 2019
Hayata Karşı -II-
01 Şubat 2019
Hayata Karşı -I-
01 Ocak 2019
Sanat
11 Aralık 2018
İsa
29 Ekim 2018
Modern Zaman Düşleri-Yunus
08 Ekim 2018
Yemek
03 Eylül 2018
Domuzlar
01 Ağustos 2018
İşkence
01 Haziran 2018
Kuşların Payı
01 Mayıs 2018
Yedi Kişiydiler
05 Nisan 2018
Kedi ile Görüşme
01 Mart 2018
Kimsenin Kalbini Kırmadan Yaşamanın Bir Yolu Yok
31 Ocak 2018
Boşluk
27 Aralık 2017
Bozgun Havası
24 Ekim 2017
Şehirde Sabahın İlk Saatleri
05 Eylül 2017
Cehennemde Bir Gün
31 Temmuz 2017
İstanbul Hayali
27 Haziran 2017
İmkânsız
02 Haziran 2017
Yargıla(n)ma
01 Mayıs 2017
Bir Çift Kumru
05 Nisan 2017
Açız
09 Mart 2017
Medine’ye Varamadım
03 Şubat 2017
Bırakın Dağınık Kalsın
04 Ocak 2017
Hâlim Sert
30 Kasım 2016
Yollar ve İzler
06 Kasım 2016
Miftah Barutlu
07 Kasım 2013
Öbür Yüz
01 Haziran 2012
Babamın Cebi
01 Temmuz 2011
Devrim
01 Kasım 2008
Müthiş Şöhret
Haber Yazılımı
barandergisi.net/